Rozdział IX - Nasze mieszkanie

 - Chujowo - kichnąłem - ale bojowo - wymamrotałem próbując odgonić upartego sierściucha, który upatrzył sobie mnie jako cel ataku. Mruczało to to i łasiło się do mnie przyprawiając mnie o istny płacz. 

Julien zabrał kot i gdzieś go odniósł, ja za to chwyciłem za torby i wrzuciłem je do samochodu. Siadłem za kierownicą drapiąc się i kichając. To był zły pomysł, żeby tam wchodzić. Powinienem poczekać na zewnątrz.

- Wybacz... - rzucił, wsiadając. 

- Jakoś przeżyję - wziąłem kilka głębszych wdechów. - Nie zabierasz nic więcej?

- Nie... raczej nie. W razie czego przyjdę po resztę - oznajmił.

- To dobrze... - ruszyłem do swojego mieszkania. choć teraz powinienem raczej powiedzieć "naszego". Miałem je w końcu od tej chwili dzielić z Julienem.

Białowłosy znów całą drogę się nie odezwał. był jakiś przygaszony... Nie koniecznie rozumiałem co może czuć. Ja cieszyłem się z wyprowadzki, wiedziałem, że to nastąpi ledwie stuknie mi ta magiczna pełnoletność. Nigdy się w żadnym razie nie bałem, że sobie nie poradzę i nie żałowałem swoich decyzji. 

- Łazienka i kuchnia, co już wiesz - zacząłem kiedy weszliśmy do mieszkania. - Moje "wszystko i nic" - otworzyłem drzwi do najmniejszego z pokoi. 

Znajdowała się w nim mała siłownia z podwieszonym pod sufitem workiem treningowym. Do kompletu była spora szafka, na której półkach były klucze, nieco gazet na temat motocykli i inne tego typu pierdoły. Chyba nic co by mojego gościa zainteresowało. 

- A tu twój pokój - oznajmiłem otwierając kolejne drzwi i wnosząc tam torby. - Jest umeblowany tak jak był w chwili, kiedy kupiłem mieszkanie. Stał od zawsze pusty i szczerze mówiąc nawet nie za bardzo tu wchodziłem - wzruszyłem ramionami.

Pokój był średniej wielkości. Ot łóżko, biurko, szafa i nieduża półka na książki.  W swoim domu Julien miał o wiele więcej przestrzeni, ale cóż, raczej nie było aż tak bardzo na co narzekać.

- Dziękuję... - uśmiechnął się nieco blado i ruszył za mną do kuchni.

- Lepiej ci już? - spytał kiedy wstawiałem wodę na gaz.
- Nieco... - podrapałem się po szyi. - Trzeba będzie jakoś te twoje rzeczy przeprać czy coś...