Rozdział XI - Byle się napić

Naprawdę bardzo nie chciałem mu oddać tego pilota... Julien siedzący na mnie okrakiem był zwieńczeniem pewnych moich marzeń... a przynajmniej snów. Tych snów, po których budziłem się z przykopconą poduszką i rozłożonym w stan pełnej gotowości "masztem"... Jak ja cholernie chciałbym żeby on był teraz nagusieńki i cały, calutki mój. 

Chłopak poruszył się, zbliżył do mnie i sięgnął za mnie, chcąc wygrzebać pilota, którego wcisnąłem między tyłek, a opieranie kanapy. Musiałem dosłownie wstrzymać oddech, kiedy jego chłodny oddech owiał moją szyję. Dlaczego nie mogłem do cholery przyciągnąć go do siebie, wpić się w te jego miękkie usta i kochać się z nim aż wreszcie poczułbym się lepiej? Dlaczego musiałem znosić te wszystkie męczarnie? A do tego sam je sobie zafundowałem... Myślałem, że mi przejdzie! Byłem o tym święcie przekonany, a tu co? Było jeszcze gorzej! O wiele gorzej. 

- Masz tego pilota... Oglądaj sobie co chcesz - stwierdziłem w  końcu, wyciągając obiekt sporu zza pleców. Musiałem dać za wygraną, bo po kolejnej próbie Juliena i tym jak nacisnął mnie tam, gdzie nie powinien, z trudem stłumiłem jęk.

- Szybko mi poszło - uśmiechnął się triumfalnie i zsunął się z moich kolan chcąc usiąść obok mnie. - To co oglądamy..? - spytał jeszcze, ale ja wstałem i ruszyłem do swojego pokoju.

- Ty oglądasz. Ja wychodzę - zakomunikowałem.

- To dlatego, że nie chcę oglądać tego... mordobicia? - spytał.

- Nie... Zwyczajnie mam ochotę się napić i to czegoś więcej niż piwa tutaj - oznajmiłem i zniknąłem w swoim pokoju. Pozbierałem swoje rzeczy, założyłem luźniejsze spodnie i wyszedłem z mieszkania. Zdecydowanie musiałem się po prostu napić. Nic więcej. Tylko porządnie popić, odpocząć, nie myśleć... Wsiadłem na Lalunię i pojechałem do Mariki mając nadzieję, że będzie sama i, że będę mógł zrobić jej mały napad na barek. Zdecydowanie musiałem się przygotować na to, że będzie siedzieć i podpytywać o co chodzi, ale i tak lepsze to niż bar, w którym tłum ludzi nijak się miał do odpoczywania, a picie w jakimś parku też odpadało. Jeszcze nie daj Boże ktoś mi się nie spodoba i dostanie po mordzie. 

- Hej... - przywitałem się z rudą i wszedłem do jej domu. Na szczęście była sama i nigdzie się nie wybierała. Było dobrze...