Rozdział IX - Przyjaciele..?

Człowiek, po którym najmniej bym się tego spodziewał tak po prostu się zgodził. Zrobił to w dodatku wtedy, kiedy wszyscy dotychczasowo spytani wykręcali kota ogonem. Takich to się miało właśnie przyjaciół na uczelni, a ja odkryłem to w najmniej spodziewanym momencie. „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie”... czy zgodnie z tą sentencja Ameba została moim przyjacielem? Śmiesznie byłoby mieć oparcie w kimś takim jak on: trochę to dzikie, pyskate, nieujarzmione i motoroseksualne, w dodatku otwarcie przyznał, ze mu się podobam... bardzo mnie to martwiło, jednak nie chciałem zrywać z nim znajomości tylko z tego powodu. Przecież teraz mam z nim zamieszkać... kto by mi pomógł, jak nie on? Miałem tylko nadzieję, że nie robił tego z litości, jeszcze nie nauczyłem się odczytywać wszystkich emocji z jego twarzy.

Miło było też wstąpić do tej pamiętnej kawiarenki i zamówić coś słodkiego do picia bez wcześniejszej wymiary zdań z ostrym przeciwnikiem. Czy ja wiem w sumie, czy był taki ostry? Raczej mógłbym go nazwać gorącym przeciwnikiem i to tylko ze względu na umiejętność. Kawa w jego towarzystwie nie smakowała już tak źle, o czym zdałem sobie sprawę, gdy spędzałem tamten poranek u niego w mieszkaniu. I choć to całe „wyznanie” padło z jego ust ledwie dwa tygodnie temu, sytuacja zdawała się być opanowana. No bo gdyby tak nie było to zachowywałby się w stosunku do mnie inaczej, prawda? Zwyczajnie zaczęliśmy się tolerować: nic więcej i nic mniej. Na pewno tamtego dnia trzymał go jeszcze sobotni kac, tak. To było względnie dobre wytłumaczenie, w które chciałem uwierzyć.

W tym całym busie, podczas jazdy na parking nie rozmawialiśmy wcale. Dopiero, kiedy zajechaliśmy pod mój dom wysiadłem pierwszy i poszedłem tworzyć drzwi od domu, które na szczęście okazały się być zamknięte na cztery spusty, więc nikogo w nim nie było.

- Niby nikogo nie ma, ale załatwmy to szybko, póki przylezie. Jeśli chcesz się napić to tam jest kuchnia, mój pokój już znasz.
Wyjaśniłem krótko i nie czekając na odpowiedź udałem się na górę. Nie potrzebowałem w końcu pomocy przy pakowaniu, mogę tu jeszcze kiedys wrócic po resztę pierdół, gdybym czegoś zapomniał. Najważniejsze były ubrania, leki, książki i słodycze z szafki, więc jak łatwo się domyślić nie zajęło mi to wcale dużo czasu. Najbardziej tylko ubolewałem nad niemożnością zabrania ze sobą ani jednego kota. U moich nóg właśnie plątał się Puszek, a to znaczy, że Pani Noris włóczy się gdzieś za Arianem przemierzającym moje mieszkanie, albo śpi na fotelu w salonie. W sumie bardziej obstawiałem to drugie, ale nigdy nie wiadomo, w końcu to koty. Po około dwudziestu minutach miałem już wszystko co było mi potrzebne „na już” do zamieszkania w nowym miejscu i z niemałym zadowoleniem ustawiłem dwie pełne torby przy drzwiach wyjściowych.

- Arian, w porządku? Dobrze się czujesz? Jak tam twoja alergia..?