Rozdział IV - Sumienie

To było jakieś chore... ten sam człowiek, który podbił mi oko tydzień temu, dziś uratował mnie przed jakimiś podejrzanymi fagasami. Nie miał w tym przypadkiem jakiś zamiarów? Przeszło mi przez myśl i wtedy pociągnął ten swój jakże błyskotliwy żart z gwałtem. Bardzo śmieszne, no boki zrywać.

- Przyniosłeś mi jedzenie? - spojrzałem zaskoczony na talerz, po czym wziąłem go w ręce i uniosłem pod światło, robiąc mały test na zawartość trutki tak mimo wszystko.

- Ślepy jesteś? Powiedziałem, żebyś jadł – warknął, a ja prychnąłem i mimo osobistej niechęci do tego dania, jak i do chłopaka w końcu spróbowałem.

- Niemożliwe, tu na pewno jest trutka.

- Zamknij się.

- Co ja tu robię? Dlaczego mi pomogłeś? Czy to przypadkiem nie ty przez ostatni tydzień wyzywasz mnie od konusów? - zmrużyłem podejrzliwie oczy i wróciłem do jedzenie.

To wszystko wydawało mi się jakieś podejrzane. Po pierwsze, dlaczego mi pomógł? Przecież nawet nie możemy na siebie patrzeć, a tu co? Nagły przypływ miłosierdzia? Jednak z drugiej strony... gdyby nie on nie wiadomo co by się ze mną stało. Cholera jasna, teraz powinienem mu podziękować. Ta myśl sprawiła, że zacząłem jeść jeszcze wolniej.

- Co ty tam w ogóle robiłeś? - dopytałem, wbijając w niego ponownie spojrzenie. W ogóle nie powinienem go opuszczać, to był wróg...

...któremu zawdzięczałem życie.

- O to samo mogę zapytać Ciebie.

- Nie twój interes.

- Twój też nie.

Jak on mnie irytował...

- Trochę zabłądziłem – uśmiechnąłem się do niego pięknie, acz ironicznie. - Twoja kolej, amebo.

Odstawiłem pusty talerz na stolik. Wierzyć się nie chciało, zjadłem coś spod rąk tego gościa, siedząc w jego mieszkaniu, na jego kanapie, pod jego kocem. Dlaczego od razu nie wyszedłem, a on od razu mnie nie wykopał? Zerknąłem w okno, skąd dobiegły mnie jasne promyki światła. Dziwne, przecież było ciemno...

- Która jest godzina?

Może trochę nachalnie rozpocząłem swoje „milion pytań”, ale chyba miałem prawo wiedzieć. Coś tu się działo, o czym jeszcze nie miałem pojęcia. Jeszcze, bo mam nadzieję, że już niedługo się wyjaśni. W końcu Arian mi pomógł... MI. Bezinteresownie? Takie miałem przeczucie. Czemu? Nie wiem i chyba on też. Spuściłem głowę w dół, znowu mnie zabolała, ale i zwyczajnie uderzyło mnie sumienie. Niech mu będzie, ten jeden raz powiem mu coś miłego.

- Jajecznica była smaczna.