Rozdział V - Mała przejażdżka

- Żadne na piechotę - stwierdziłem i otoczyłem chłopaka ramieniem, żeby mi nie zwiał. 

- Nie wsiądę na to ustrojstwo... Widziałem jak jeździsz! -  rzucił i próbował mimo wszystko się wyswobodzić.

- Po pierwsze to nie jest żadne "ustrojstwo". Trochę szacunku! - warknąłem. - Po drugie jedynym przez kogo kiedykolwiek choć zadrapałem lakier jesteś ty, więc o co, jak o co, ale o moje zdolności prowadzenia możesz być spokojny. Zdałem prawko za pierwszym razem ledwie mi pełnoletność stuknęła i jakoś żyję, a poza tym nigdy nie miałem wypadku. 

- Zawsze może być ten pierwszy raz...- wymamrotał, ale w końcu założył kask.

- Właź, nie marudź - ponagliłem siedząc już na Laluni.

Julien usiadł i przywarł do mnie mocno ledwie ruszyłem. Miałem wrażenie, że nie dość, że mnie udusi, to jeszcze mamrocze pod nosem modlitwy. Śmieszyło mnie to. Kiedy jednak dodałem gazu i motocykl wypruł do przodu z głośnym warknięciem, chłopak jeszcze mocniej się we mnie wtulił, nawet jeżeli wydawało mi się to zwyczajnie niemożliwe. Zrobił się też chłodniejszy przez co lekko zadrżałem i chcąc nie chcąc musiałem nieco się rozgrzać, żeby mi konus nie zamarzł... To jednak jak był blisko miało i inny, powiedziałbym, że ciekawy, skutek... Zaczęło mi się robić niewygodnie kiedy tak czułem jego dłonie kurczowo splecione na moim torsie i biodra przyciskające się do moich pośladków. Ten chłopak naprawdę mnie podniecał...

Kilka kolejnych zakrętów przy których mój towarzysz wstrzymywał oddech, co czułem doskonale i nacisnąłem hamulec zostawiając na asfalcie piękny ślad po trącej po nim gumie opony. 

- Żyjesz tam? - spytałem, prostując się na tyle, na ile było to możliwe przez ściskającego mnie dalej kurczowo chłopaka. - Jesteśmy już na miejscu, wiesz?

- Już? - spytał drżącym głosem. - Więc... serio znasz mój adres...

- Jak się postaram to potrafię się dowiedzieć wielu rzeczy - wzruszyłem ramionami.

W gruncie rzeczy pomogła Marika, która umilała nie raz czas komendantowi miejscowej policji. Wystarczył jeden telefon i można było dzięki temu znać adres każdego. Bardzo przydatny znajomy. Mari nie raz się nim wysługiwała i każdy kto wisiał jej kasę lub niezbyt delikatnie ją potraktował lądował na dołku obity na kwaśne jabłko.