Rozdział VII - Rozkosznie

- Okazuje się, że moje też nie - wymamrotałem i pociągnąłem spory łyk napoju.

- Jak to? - zainteresował się.

- Nic, nic... zwyczajnie nie lubię jak ktoś się wpieprza w moje sprawy, co już chyba zauważyłeś - oznajmiłem. - Tobie jednak przyda się chyba chwila oddechu, co? Tu masz przynajmniej względy spokój.

- Co masz na myśli?

- Ten tłumik łażących za tobą pasożytów, a co innego?

- To nie pasożyty, tylko znajomi - pouczył mnie. - Też powinieneś sobie jakichś znaleźć.

- Mam ich więcej niż myślisz. A bez twoich możemy przynajmniej posiedzieć i POROZMAWIAĆ! - ostatnie słowo wykrzyczałem w stronę Mariki, która machnęła na mnie ręką.

Julien siedział i patrzył na mnie podejrzliwie. Widać było, że domyślanie się tego i owego nie sprawia mu trudności.

- Może naprawdę powinienem już iść.

- Siedź, pij i nie marudź - poradziłem. - Jak ona cię dorwała w swoje wymalowane szpony, to prędko nie wypuści. 

Dopiłem swojego drinka i wstałem, żeby odebrać dwa kolejne jakiemuś facetowi, który widocznie niósł je jakimś znajomym. Trudno, nie doniesie. Przejdzie się jeszcze raz, na zdrowie mu wyjdzie. 

- Czy ty zawsze musisz się tak zachowywać? - spytał tleniony kurdupel, znów zmierzył mnie wzrokiem jakbym mu coś właśnie zwinął.

- Taka moja natura - wyszczerzyłem się wrednie. - No... to powiedz mi chociaż jak to wpadłeś w sidła tej rudej cholery.

- Nie jest cholerą... Wyrażaj się. Jest bardzo miłą osobą. Zwyczajnie... mieszkam niedaleko, wiesz przecież. Zapytała mnie kiedyś o drogę, pogadaliśmy nieco i dostałem zaproszenie. Normalna rzecz... Z czego się tak śmiejesz? - spytał lekko oburzony, kiedy ryknąłem śmiechem. 

Marika zdecydowanie powinna zostać aktorką. Ten zawód pasowałby do niej równie mocno. To jak ona potrafiła nabrać innych, wymyślić intrygę i wcielić ją w życie było wręcz niemożliwe. 

- Zwyczajnie kto jak kto, ale Marika nigdy nie zgubi się w mieście. Wywieź ją do lasu, spoko, ale miasto? Przestań... Ona umie znaleźć wszystko i każdego - poinformowałem. 

Z zainteresowaniem stwierdziłem, że słodki drink posmakował mojemu towarzyszowi i praktycznie go już skończył. Nie ma co, Mari potrafiła trafić innym w gust. Kolejne, w czym osiągnęła mistrzostwo. 

- Częstuj się - wskazałem na szklankę, którą zwinąłem.

- Nie wiem czy powinienem.

- Oj daj spokój. Kiedy ostatnio choć w głowie ci szumiało, co? Albo w ogóle byłeś na jakiejś imprezie? Jak się raz na jakiś czas napijesz to ci korona z głowy nie spadnie, królewno - zaśmiałem się i nadganiałem swojego drinka. Miałem ochotę się tu spić... tak porządnie. Nie do końca wiedziałem w jakim celu, ale ten wieczór był jednym z dziwniejszych ostatnio. Niby lubiłem wszelkie spędy towarzyskie i gdyby nie jeden białowłosy detal zapewne trzymałbym teraz na kolanach smukłego blondyna, który rzucił mi się w oczy przy wejściu. Problem był taki, że Julien był... ciekawszy. Szczególnie jeżeli o walory estetyczne chodziło. Do tego nawet nie tak źle było z nim po prostu pogadać bez tego wianuszka śmiesznych dziewuszek obok niego. 

- Słabo mi nieco... i duszno - poskarżył się Julien.

Siedzieliśmy, piliśmy i gadaliśmy o pierdołach już jakiś czas. Niby żadnych konkretów, ot pomarudził coś o szkole, podpytał o co mi dokładniej chodziło z jego znajomymi i był nieźle w szoku, kiedy podzieliłem się z nim swoimi spostrzeżeniami.

- Chodź - pomogłem mu wstać i poprowadziłem go do ogrodu. 

O dziwo było tu dość cicho. Towarzystwo nie zdążyło się jeszcze zwarzyć więc nikt nie rzygał w krzakach. Tylko tleniony kurdupel coś słabo walczył.

- Lepiej? - spytałem, kiedy przysiedliśmy na dwuosobowej huśtawce. 

- Już drugi raz się o mnie martwisz... - stwierdził i spojrzał na mnie tak jakoś... Sam nie wiem. Wiedziałem tylko, że uśmiechnął się do mnie spokojnie i po prostu słodko. Zaraz jednak wziął głębszy wdech, a ja nie potrafiłem oderwać wzroku, od jego rozchylonych ust. Nie powinienem, prawda? Nawet jeżeli plan Mari był taki, a nie inny, a ja tak cholernie tego chciałem. Tylko, że...

- A chuj z tym... - wymamrotałem pod nosem i zanim chłopak zdążył zrozumieć co zamierzam, złączyłem swoje usta z jego. Były chłodne, tak jak podejrzewałem, ale przy tym miękkie i słodkie. Wręcz rozkoszne...

<Notka od pisarza... O czym myśli teraz Ari? A proszę!

Dziękuję za uwagę ^,^ >