Rozdział XVI - Wietrzę kłopoty

- Julien... błagam, nie rozmawiajmy o tym - rzuciłem i odsunąłem jego dłoń od swojej twarzy, nawet jeżeli przynosiła mi sporą ulgę.

- Jak nie rozmawiajmy?! Wracasz w nocy, pobity... Jak mamy niby o tym nie rozmawiać? - krzyknął i znów się zbliżył.

Wiedziałem, że tak będzie... W końcu musiało do tego dojść, co? Juliena już wcześniej moje zajęcie interesowało, a co dopiero teraz... Z tym, że naprawdę nie miałem teraz na to siły. wiedziałem, że wyjdzie z tego nic więcej, jak bardziej zajadła kłótnia.

- Zwyczajnie... - rzuciłem i wstałem, chcąc za wszelką cenę uciąć ten temat. 

- Arian! - Julien złapał mnie za ramię, kiedy miałem zamiar wyjść.

- Trzymaj się od tego z daleka! - warknąłem na niego, odruchowo odwracając się i łapiąc za jego nadgarstek... Mocno... Za mocno, bo usłyszałem syk bólu. 

To mnie otrzeźwiło. Nie chciałem tego... Nie skrzywdziłbym go... 

- Przepraszam... - wymamrotałem uwalniając go z uścisku. - Ja... naprawdę nie chcę dziś o tym rozmawiać. Jestem zmęczony... Do tego naprawdę nie chcę psuć tego, co zaczęło się układać. 

- Nie rozumiem dlaczego tak bardzo nie chcesz mi nic powiedzieć - rzucił na co westchnąłem ciężko.

- Po prostu wiem jak zareagujesz. Wiem, że ci się to nie spodoba... Niedawno wszystko zaczęło być dobrze między nami i może na tym się skupmy, co? Kiedyś wszystko ci powiem, ale zwyczajnie nie teraz...

- Ale...

- Nie ma żadnego "ale" w tej kwestii - przerwałem mu i tym razem bez przeszkód ruszyłem do łazienki gdzie wziąłem zimny prysznic. 

Na chwilę poczułem się odrobinę lepiej... Na chwilę, bo kiedy wszedłem do kuchni, gdzie Julien przygotowywał kawę i śniadanie poczułem emanujący od niego chłód. Nie ten, z rodzaju przyjemnych, który tak lubiłem. Tym razem wiedziałem, że był zły... 

- Daj już spokój - poprosiłem i złapałem go w ramiona. - Nie możemy ostatnich chwil wolności spędzić milusio?

Moje dłonie powędrowały na jego biodra, a jego chłodek zrobił się odrobinę inny.

- Zostaw... - fuknął i pacną mnie po dłoni. 

- A nie.... - wymruczałem i przyciągnąłem go tylko bliżej, żeby zacząć skubać po szyi. - Nie mogę zawsze być grzeczny - dodałem jeszcze zanim wpiłem się w jego usta.

Miałem nadzieję, że spokój z wczorajszego ranka jakimś cudem do nas wróci, z tym, że coś mi mówiło, że nie będzie tak sielsko...