Rozdział III - Stalker

Zauważył. Nie wierzę. Chyba właśnie umarłem... nie czułem przed nim wstydu, również strachu czy też gniewu. Po prostu działał mi na nerwy, pobudzał irytację, która być może wyglądała jak czysta złość, ale tak nie było. Kopnąłem go dlatego, żeby już się zamknął i dał mi posłuchać tematu, o którym był wykład, choć zdaje sobie sprawę z tego, że ten cep pewnie odebrał to kompletnie inaczej. Co za osioł... no ale ostatecznie wyszło na moje, a pani profesor wyprosiła go za drzwi. Nie omieszkałem i odprowadziłem go wzrokiem do wyjścia, po czym wreszcie otworzyłem zeszyt. Nie wierzę... po raz pierwszy w życiu przez pół wykładu nie pojawiły się w nim żadne notatki. Na pewno ominęło mnie coś ważnego, musiałem to szybko nadrobić. No i już wiem, jak spędzę dzisiejszy wieczór... liczyłem na przyjemny, piątkowy odpoczynek z kubkiem dobrej herbaty w ręku i moim kotem na kolanach, bo po co mam gdzieś wychodzić skoro tak najprzyjemniej spędza się czas wolny. Ale nie, dziękuję drogi panie, Arianie Manoor! Dziękuję za wieczór spędzony z notatkami...

Wychodząc z sali miałem dziwne wrażenie, że ten szatyn stojący tam w rogu korytarza to właśnie na mnie skupia swoje spojrzenie. Niestety, kiedy na niego spojrzałem ten jedynie się uśmiechnął, jakby chciał być grzeczny, a mi w tym uśmiechu coś przeszkadzało. Dziwny był, nigdy słowa ze mną nie zamienił, wiecznie tylko przemykał gdzieś w dali korytarza, ale oczywiście „ja niczego nie widziałem”. W sumie to nawet nie było do końca kłamstwo, naprawdę nie widziałem, jakoś do teraz. Nie wiem co się stało, ale odkąd miałem pierwszy raz styczność z tą dziką amebą zacząłem patrzeć na pewne rzeczy inaczej. No w końcu na pierwszy rzut oka Arian tez wydawał mi się normalny... dopóki nie otworzył przebrzydłej japy. No nic, jeszcze tylko jakieś zajęcia, biblioteka, pisanie pracy na przyszły tydzień i względnie byłem wolny. Względnie... przecież muszę załatwić sobie jeszcze notatki. Jak to dobrze, że Minami studiowała ten sam kierunek, co ja! Jedyna dziewczyna, która zawsze była przygotowana, złoto. W dodatku była urocza, całkiem milo spędzało się z nią czas. Miała tylko jedną wadę... ale może nie o tym, innym razem.

Godzina 17:30, ja w domu sam, kot śpiący na kocu obok mnie i sterta książek na stole. Jak to się mówi... „gdy rodziców nie ma dzieci harcują”? No tak, inne „dzieci” może tak, ja nie. Przez moment nawet przeszło mi przez myśl ile ludzi z mojego roku teraz baluje, wyczynia jakieś dziwne rzeczy, a pewnie sama Minami siedzi teraz w jakiejś knajpie i imprezuje w najlepsze. A ja? Koc, herbata z miodem malinowym, kot, notatki... chyba powinienem zacząć się martwić o swoją przyszłość, bo skończę jak stara panna. Już w domu stopniowo przybywało zwierzaków, bo ostatnio przyniosłem drugiego, który pewnie teraz siedzi gdzieś na parapecie czy szafie. To trochę przerażające, mam już 21 lat, czas zacząć myśleć o dorosłym życiu, kiedyś studia się skończą, zacznie się praca, może żona, dzieci, rodzina, pies, kot, emerytura, wnuki, śmierć... może zacznę od znalezienia dziewczyny zamiast martwić się na przyszłość. Przewracając kartkę w zeszycie nagle rozproszył mnie dźwięk telefonu. No do cholery jasnej... kto lub co ma czelność przeszkadzać mi w trakcie nauki? A co najgorsze budzić mojego kota, który zdziwiony nagłą wibracją pod kocem wstał na cztery łapy. Szybko wziąłem komórkę do rąk i otworzyłem wiadomość od... nieznanego numeru? Co?

„Hej piękny, dużo o tobie słyszałem. Od niedawna Cię obserwuje, co wcale nie jest trudne. Twoje złote oczy wyróżniają się w tłumie, a długie nogi i seksowne biodra oraz to, jak nimi poruszasz są niesamowite. Coraz ciężej mi się powstrzymać, gdy Cię widzę robi mi się gorąco. Spotkajmy się u Ciebie, jestem niedaleko. Wiem, że jesteś sam, zabawimy się. Sprawię, że będziesz piszczał.”

….co? Zamrugałem oczami i aż zdjąłem z twarzy maseczkę. Ja dobrze widzę? O dziwo bez wahania odpisałem.

„Kim ty jesteś?”